***
Калі сёньня на мяне паглядзелі 2 жанчыны, іхнія рукі адразу палезьлі ў патаемную шафу. У шафе захоўвалася тое, што дапамагала ім, сяброўкам, жыць. Гэта былі пігулкі, якія разбаўлялі іхняе цяжкае жыцьцё спакойным ступарам. Яны запыталіся ў мяне: Хочаш спаць па начах? Хочаш быць адной сярод людзей? Хочаш нічога не адчуваць?

Пакуль я думала, ці варта браць таблеткі ад ледзь знаёмых людзей і піць невядома што, яны сварыліся, вызначаючы мне дозу. Адна крычала, каб я дубасіла цэлую, другая прапісала чвэрць. Я выпіла талову пілюлі, каб толькі яны не жжужалі ў мяне над вухам.

Калі пачаўся ступар і захацелася спаць, я пайшла ў краму і доўга, настойліва, рупліва выбірала сабе пазытыўны нататнічак, каб запісваць туды пазытыўныя эмоцыі. Маленькі глямурна-ружовы блякноцік ляжыць на маім пісьмовым стале, а я чакаю Людка, яна абяцала прывезьці паштовак з выявамі Бэрліну.

А таблеткі-антыдэпрэсанты ляжаць на дне майго заплечніка і сьвецяцца падманліва-памаранчавым колерам шчасьця...